Sytuacja językowa w Norwegii
W Norwegii istnieją dwie oficjalne normy języka pisanego, obie wykształcone w XIX/XX w. wskutek dwóch rozbieżnych wizji języka narodowego. Pierwszą z tych
norweskich norm jest bokmål (dosłownie: „język książkowy”), który wyewoluował z duńskiego, będącego oficjalnym językiem pisanym w Norwegii przez trzy stulecia, kiedy to kraj znajdował się w unii z Danią.
( Norwegia była w unii z Danią przez ponad 400 lat, ale minęło trochę czasu, zanim język duński wyparł pierwotny pisany język staronorweski. Z drugiej strony język duński był jedynym językiem pisanym przez przynajmniej 50 lat od zakończenia unii z Danią. [w wyniku wojen napoleońskich, na kongresie wiedeńskim Norwegię odebrano Danii i przyłączono do Szwecji])
Drugi oficjalny,
norweski język pisany to nynorsk („nowonorweski”), stworzony w oparciu o rozliczne dialekty, które to tak naprawdę stanowią autentyczny mówiony język w Norwegii, a ich różnorodność bywa zaskakująca, jeśli jest się przyzwyczajonym do jednego sposobu wymowy.
Bokmål i nynorsk, mimo że formalnie traktuje się je jako odrębne
norweskie języki, są do siebie na tyle podobne, iż osoba posługująca się na co dzień jednym z nich może w pełni zrozumieć tekst napisany w drugim. To jednak bokmål jest normą szerzej rozpowszechnioną oraz nauczaną poza Norwegią, dlatego też niniejszy kurs obejmuje podstawowe słownictwo i zasady gramatyczne bokmålu.
Comments are closed for this entry.